Ooit ben ik begonnen met muzieklessen, als klein schattig Dioontje. Mijn lessen waren klassiek-gericht, dus alles van bladmuziek, exact zoals het er staat en volgens de aanwijzingen van de schrijver die er bij stonden. Dat hield ik vol tot ergens halverwege mijn jaren-20. Daarna was ik muziek-technisch gezien heel erg lang stil.

Met het begin van mijn festival/larp-carriere kwamen de muziek-kriebels terug. Simpele instrumenten, vrolijke melodieen en niets gecompliceerds. Dacht ik. Dat bleek enigszins tegen te vallen want mijn ingehamerde klassieke muziekscholing heeft me een klein nadeeltje gegeven: ik kan niet uit mijn hoofd spelen. Dat heb ik namelijk nooit geleerd.

Op zich is dat ook niet raar, de muziek die je vanuit de standaard klassieke scholing speelt zijn melodieen die zeg maar als een verhaal zijn. Er zitten wel herhalingen in maar vaak is het in de trant van 4 pagina's bladmuziek en elke zin is anders dan de vorige.

De volksmuziek die ik nu ging spelen was niet zo complex, vaak 2 regels van 8 maten die steeds herhaald worden. Soms meer, soms zelfs nog minder. Hoewel de nootjes op papier te krijgen zijn en duidelijk genoeg lijken is dat slechts schijn is mijn ervaring inmiddels. De muzikanten voorzien hun muziek van versieringen, versnellingen, vertragingen en die staan allemaal niet in de nootjes. De nootjes zelf zijn overigens vaak ook meer een referentie van wat er gespeeld zou kunnen worden, en geen gegeven feit. De lengte van de noten staat wel genoteerd maar de uitvoering wordt geheel aan de eigen interpretatie over gelaten. De maatvoering is ook enkel een beetje een aanwijzingetje dat niet noodzakelijk opgevolgd hoeven worden en maatstrepen zijn al helemaal optioneel. En als er iemand meespeelt met een instrument dat vast zit aan een andere toonsoort dan transponeren ze de hele bende gewoon on the fly.

Inmiddels ben ik over de ergste cultuurschok heen. Ik heb besloten dat ik misschien het improviseren ooit wel zal leren, maar voorlopig ben ik die ene halve zool die speelt wat er staat. Dat is wel een beetje saai, vind ik inmiddels.

Een tijd geleden vond ik nog dat het misschien handig was bij samenspelen als er in ieder geval 1 iemand geen onverwachte dingen doet. Maar meestal speel ik toch alleen. Dat laatste is vooral omdat ik er nog niet veel van kan, dus ik probeer wel de nootjes te spelen maar het levert toch hele onverwachten variaties op die eigenlijk nergens naar klinken. Maar dat geeft niet, ik compenseer mijn gebrek aan vaardigheden met enthousiasme en met een hoop oefenen kom ik er vast wel!

Gisteravond had ik mijn tweede echte draailierles. Ik moet de melodieen op gehoor aanleren en ik denk (hoop) dat dat al beter gaat dan een jaar geleden. Ik zoek nog wel een hoop en zit er vaak naast maar alle begin is moeilijk. Gelukkig krijg ik wel de nootjes mee aan het eind van de avond, dan kan ik thuis terug kijken hoe het ook alweer moest. Maar ik oefen wel veel met uit mijn hoofd spelen, zodat ik ooit, op een mooie dag, gewoon lekker op een evenement zonder een berg papier om me heen kan herrie maken.

En misschien wil er dan wel iemand een klein dansje wagen op mijn herrie... ik oefen heel fanatiek op een erg leuke an dro.

Add comment


Security code
Refresh

Joomla templates by a4joomla