Enige tijd geleden noemde een goede vriend me de knutselkoningin, in staat om hele gave dingen te maken met enkel restmateriaal. Ik ga het niet ontkennen, ik ben nu eenmaal ijdel en ik knutsel veel en heb (denk ik) redelijk inzicht in geknutsel. Ik mag graag horen hoe mensen het tof vinden hoe ik iets creatiefs heb weten te maken van iets dat niet voor de hand ligt in dat geval. Maar dan is het eindresultaat er al, en de weg daar naartoe is altijd gevuld met dezelfde uitdagingen. Knutselen, iets maken, is voor mij een lange weg van gefaseerde frustratie.

Het begint met een idee, een plaatje, een video of iets op tv. Iets dat ik zie op een larp of een foto van iemand anders. Vaak als ik zoiets heb dan heeft de afbeelding niets te maken met wat ik wil maken, het was slechts het beginpunt van een aantal niet voor de hand liggende gedachtensprongen. Of ik wil wel precies maken wat ik zag, maar met mijn eigen draai er aan en tijdens het proces van maken verandert het afhankelijk van welke materialen ik heb. Het kan ook zijn dat ik plot bedenk voor larp, en daar horen dan props bij. Die moeten gemaakt worden en moeten binnen het geschreven plot passen. Het geluk is dan wel dat ik het schrijf, dus het maaksel en het plot zijn aan elkaar aan te passen.
Maar het begint met een idee. En daar begint gelijk het eerste frustratiepunt...

Ik denk in plaatjes, en niet in vage plaatjes. Haarscherpe plaatjes met details tot in de millimeter! Dat zou een voordeel moeten zijn als je dingen wilt creeren, maar voor mij is het een nadeel. De plaatjes zijn namelijk te goed, de lat ligt te hoog en ik moet van begin af aan al mijn wilde ideeen indammen omdat de frustratie anders te groot wordt en het maaksel niet afgemaakt wordt. Het helpt ook niet dat ik totaal niet kan tekenen, ik heb het geprobeerd maar helaas. Mogelijk is het niet eens een gebrek aan talent, bouwtekeningen hoeven geen Rembrandts te zijn. Ik heb gewoon niet het geduld om een plaatje in mijn hoofd uit te werken, ik wil maken, bouwen! Misschien dat het ooit komt.

Tot het zo ver is ga ik dus (lichtelijk gefrustreerd) met een plaatje in mijn hoofd boos zitten zijn op het plaatje in mijn hoofd, dat het niet realistisch is. Vaak resulteert dat in een opvolging van gedachten en overpeinzingen en ingevingen van hoe ik dingen kan maken en zo dicht mogelijk in de buurt kan komen van wat ik wil maken.

Ik en mijn mede-knutselaar praten ook veel over de ideeen die plannen zouden kunnen worden en de mogelijkheden. In veel gevallen kan hij zelfs maken wat ik wil. Als het uit hout moet of technisch gebouwd moet worden ben ik graag van hem afhankelijk. Ik ben niet van de techniek, ik ben van de afwerking, van de lijm en de verf en de glitters. Als ik ergens met een hamer op ga slaan dan is het omdat ik er heel erg boos op ben en daarna gaat het de kliko in. Een zaag ga ik met een boog omheen omdat ik daar altijd pleisters bij nodig heb.

Er zijn ook dingen die ik wel zelf kan maken. Zoals mijn frustratie-knutsel van dit moment; leren kragen. Apart model, zelf gebedingesd uiteraard en nog lang niet klaar maar vrijdag moeten ze klaar zijn dus tijd-frustratie gestapeld op te-lang-over-moeten-nadenken-frustratie. Maar het model heb ik nu. Het leer had ik al, afgedankt bankstel-leer. En de delen liggen nu ein-de-lijk geknipt op tafel te wachten.
In tweevoud, want ik wil het wel mooi hebben, dus het leer moet twee lagen worden. Maar wat is de beste manier van op elkaar zetten? Naaien of lijmen en hoe doe ik de naden want het moet wel mooi worden. Ik heb niet genoeg tijd en materiaal om proef-exemplaren te maken maar lijm werkte op de kleine proefstukjes goed dus het wordt lijm. Mijn superlieve mede-knutselaar heeft het voor me getest op proefstukjes zodat ik beschuldigend kon kijken naar de berg leer omdat het niet helemaal meewerkte met aftekenen en knippen. Dat lijmen gaat ook leuk worden, de delen zijn met de hand geknipt en dus niet exact hetzelfde allemaal en ik zal dus een hoop moeten bijwerken. En ik wil het tenslotte ook nog decoreren en daar heb ik ook nog tijd voor nodig. Ik moet de decoraties nog een beetje helemaal gaan verzinnen eigenlijk.

Het duurt dus even voor ik aan het daadwerkelijke maken toekom, de frustraties zijn redelijk opgehoopt voor het zo ver is in ieder geval. Soms te veel en begin ik nooit aan de mooie plannen. Vaak genoeg ook niet en dan begin ik er wel aan. En dan begint de frustratie-ellende pas goed!

Materiaal dat niet buigt zoals ik dacht dat het zou buigen, een naaimachine die besluit lussen te willen maken op cruciale punten, een schaar die niet zo scherp was als ik dacht, ergens net 2 cm van tekort komen, lijm die niet houdt... Ik vraag me elke keer weer af waarom ik knutsel. Ik maak weleens de grap dat ik al mijn knutsels in elkaar vloek en dat klopt eigenlijk ook wel. Ik bedreig mijn gereedschap, discussieer met alles wat half af is en neem me steeds voor om na dit project nooit meer iets in elkaar te prutsen. Terwijl ik me dat voorneem heb ik uiteraard wel al plannen in mijn hoofd voor de volgende uitdaging.

De voldoening zit in het eindproduct zeggen mensen weleens tegen me. Maar als de maker van dat eindproduct weet ik exact elk dingetje te vinden waar ik niet tevreden mee ben. En ik zie die dingetjes op grote afstand! Ik noem het mijn 2-millimeter-syndroom, de 'fouten' ken ik omdat ik er met mijn neus op 2mm afstand bovenop zat toen ik ze maakte. Niet te missen dus. Ik weet ook dat ik niet te hard moet zijn, goed is goed genoeg en perfect is niet leuk want dat leeft niet. Daar troost ik mezelf mee. Ik heb 2 weken afstand van mijn bouwsels nodig om van het 2-millimeter-syndroom af te komen en dat is best goed want er was een tijd dat ik er niet af kwam. En daarna ben ik best in staat om mijn eigen werk te waarderen.

Ik vraag me weleens af waarom ik het doe, waarom ik elke keer weer met volle overgave de gefaseerde frustratie in duik. Het ongegeneerd gefrustreerd kunnen zijn, het kunnen ventileren en daarna het weer op pakken en het laten lukken geeft wel een positieve uitkomst, denk ik. Je kan in het dagelijks leven maar zelden gewoon even lekker uitrazen.

Ik weet ook dat knutselen mijn gedachten focust. Mijn hoofd is vaak overvol met te veel gedachten. Als ik creatief bezig ben is er in mijn hoofd maar ruimte voor 1 ding: het eindproduct waar ik naartoe aan het werken ben.

En dat geeft rust. De frustratie die ik voel geeft rust, want dat is het gevolg van het focussen. Of de oorzaak, daar ben ik nog niet uit. En als ik mijn lijmpistool weg leg is het nog een tijdje heerlijk stil in mijn hoofd. Dus ik blijf er gewoon mee doorgaan, tegen de klippen op en ik vind het nog leuk ook!

Add comment


Security code
Refresh

Joomla templates by a4joomla