Afgelopen weekend ben ik naar Charm 32 'Het gras is altijd groener...' geweest. Voor mij het eerste Charm evenement  waarbij ik weer 'alleen maar' ging NPC-en  en geen organisatorische zaken voor mijn rekening hoefde te nemen. Het viel me enorm mee om de dingen die ik gedaan heb los te laten en aan de crew over te laten, en ik kon gewoon heerlijk ontspannen genieten van de sfeer, mijn rol en gewoon lekker larpen in het bos.

De spelers zijn op hun avontuurlijke reizen belandt in groenhuid-gebied en dat betekende plot vol met orken, goblins en ander groen gespuis. Nu ben ik een complete faal-ork en is een dergelijk personage echt niet aan mij besteed maar het plot bij Charm is altijd best wel divers dus er zijn gelukkig ook altijd andere soorten rollen. Bovendien krijg je altijd de gelegenheid om aan te geven wat je wel of niet leuk zou vinden voor het verdelen van de figuranten-rollen, dus ik maakte me van tevoren geen zorgen daar om.

Uiteindelijk werd ik Paloiteltu, de menselijke sjamanistische hoofdman (m/v) met een lastig te onthouden naam van de lokale kannibalen-stam. Het soort rol waarbij je vantevoren niet weet hoe de spelers gaan reageren op je levensstijl en aan mij de schone taak om kannibalisme dusdanig uit te leggen dat het geaccepteerd zou worden. Niet alleen dat, ik zou ook gaan proberen spelers te overtuigen dat groenhuid heel goed eetbaar is, een zeer goede toevoeging op elk dieet, en ze mee te laten delen met ons verse vlees.
De grote vraag voor tijd-in was: hoe lang gaan we dit overleven? En hoe heette ik ook alweer?

De opening was niet heel veelbelovend, ons kleine jachtgroepje zou voor de voeten van de spelers een goblin te grazen nemen vangen, levend fileren en stukjes vlees aan de spelers aanbieden. Jachtbroeders zijn tenslotte altijd welkom, zeker als ze potentieel aanvulling voor onze stam zouden kunnen zijn. We zaten vlak naast een groenhuid-dorpje dus wij hadden aan eten geen gebrek, wel aan stamleden. Toen ik zag welke spelers we tegenover ons hadden bij dat intro-plot schatte ik onze kansen niet heel hoog in eerlijk gezegd; goede vechters, principiële levens-eerbiedigende types, etc. Maar het pakte anders uit, we mochten de groenhuid hebben (ook nadat ze wisten dat we die op gingen eten), ik heb ons rituele verhaal verteld over ons eten en gewoontes en de spelers stonden het zowaar toe dat ik stukjes van de levende en aanstellerig piepende goblin af sneed en verdeelde over de stam. Pas toen ik ook hen stukjes aanbood werd het ze te veel, maar ze namen netjes afscheid van ons en lieten ons verder ons gang gaan. Victorie, we waren nog niet dood!

We hebben die avond nog wat vlees gedeeld met spelers die niet wisten wat ze aten en dat later vast van hun collega's hebben gehoord. En we hebben met wat spelers gedeeld die het wel te horen kregen, en best nog een stukje wilden want groenhuid is gewoon erg lekker vlees. Het smaakt wel verdacht veel naar beef-jerky of stroopwafel.

De rest van het weekend hebben we vooral veel gepraat met spelers, hebben we diverse malen een sprintje door het bos moeten trekken om niet door een ork doodgeklopt te worden en lagen we in de struiken de hele boel in de gaten te houden. Al met al een erg pittig weekend voor iemand die normaal gesproken de dagen doorbrengt met de kont op een bureaustoel en de sportschool nooit van binnen ziet. Na elke sprintje was ik blij dat mijn personage het overleefd had maar had ik zo mijn twijfels of ik OC niet aan de beademing moest. Misschien toch maar eens iets aan mijn conditie gaan doen...

De sfeer onder de figuranten en crew in het monsterhok was weer als vanouds heerlijk gezellig. Er waren oude en nieuwe bekenden,  bijzondere discussies zoals je die alleen op larp hoort en ik heb een hoop gelachen en genoten van het hele evenement. Dat 'alleen maar NPC-en' heeft me absoluut goed gedaan.
Vanavond gaat de inschrijving open van Charm 33 en er is geen twijfel: de volgende keer ben ik er weer bij!

Add comment


Security code
Refresh

Joomla templates by a4joomla