De beste manier om iets te leren is om het gewoon veel te doen. Daarom jaag ik er momenteel leuke hoeveelheden worbla doorheen! Zo ongeveer alles wat ik knutsel krijgt worbla er in verwerkt...

Voor de vlaggetjes-afzetting wilden we op de staanders lantaarntjes hebben. Vanwege brandveiligheid en omdat ze veel langer aan blijven gaan we de verlichting met waxinelichtjes-op-batterijen doen, en die doen het ook prima in afgesloten potjes wat het leven van de knutselaar een stuk simpeler maakt. Willem heeft een vernuftig iets gedingesd waardoor de dekseltjes op het paaltje geschroeft kunnen worden en het potje ondersteboven er op gedraait. Ideaal! Tijd voor de art-work. met glasverf kregen de potjes een leuk kleurtje en toen zat ik nog met de spuuglelijke onderkant die de bovenkant is geworden.
De oplossing? Worbla!
Met worbla heb ik dakjes voor op de boven(voormalig onder)kant gemaakt en ook een soort van lantaarn-randjes op de zijkant gemaakt. In 1 avond waren alle 4 de lantaarntjes klaar, inclusief verven.

Iemand vroeg me of ik een -simpel- riemhoudertje te maken voor een dolk, gewoon dingetje voor aan riem en een lusje waar de dolk door kan. Dat wil ik op zich best wel hoor maar een ringetje waar je dolk aan hangt met niet-bedekt lemmet is niet heel logisch als je er over nadenkt. Als het scherpe deel van het mes tegen je been aan hangt gaat je broek stuk! Of je been! Er waren vast niet veel middeleeuwsers die op die manier met hun mes aan de riem (en in het bovenbeen gestoken) rondliepen. Denk nu niet dat ik ineens historisch verantwoord ben geworden, ik had gewoon een plausibel klinkende reden nodig om een worbla dolk-schede te maken...

Een schuim-basis maken is simpel genoeg, maar voordat de worbla er aan te pas kwam heb ik een gebruikelijk dolk/zwaard-schede probleempje aangepakt. Als je een larpwapen aan je riem hebt hangen dan kukelt hij regelmatig uit de schede, omdat het zwaartepunt van je wapen in de handgreep zit. Met een metalen wapen is het snij-deel van metaal en dus zwaar, met een larpwapen is dat deel heel licht. De dolk-schede heeft dus aan de onderkant een lading loodkoord gekregen ter verzwaring. Loodkoord wordt normaal gesproken gebruikt onderin gordijnen, om ze mooi zwaar te laten hangen als de stof niet zwaar genoeg is. Het is ook heel bruikbaar voor rokken, en eigenlijk alles wat 'verzwaring' nodig heeft.

Na het loodkoord ben ik weer lekker los gegaan met de worbla en ik merk dat het me makkelijker af gaat Als je het materiaal opwarmt verandert de kleur en ik begin de fases nu te herkennen. Ik kan ook al redelijk kneden met het spul en naden dicht kneden/wrijven. Ik heb wel een brandblaartje op mijn duim, als je het wat meer verhit kun je langer door kneden en hoef je minder vaak tussendoor bij de verwarmen maar er is een grens aan de hitte-bestendigheid van mijn handen. Worbla is heel vergevingsgezind, het laat zich eindeloos zacht maken en opnieuw vormen, net zo lang tot je echt tevreden bent. Het is ook heel simpel om de kleine rest-stukjes bij elkaar te verwarmen en die gewoon te gebruiken, dus je gooit niets weg! Al met al word ik steeds vrolijker van dat spul.

De dolhouder moet nu alleen nog geverfd worden en hij krijgt een coating van plastidip. Natuurlijk maak ik van leer ook nog iets waarmee hij aan de riem kan hangen aangezien het daar eigenlijk om ging. Gelukkig is de eigenaar van de dolk niet heel erg boos geworden dat ik niet zoals gevraagd een simpel lusje van leer heb gemaakt...

Joomla templates by a4joomla